“Wat? Zijn er echt mensen die wel 7 rollen* in hun leven hebben?” Jeroen kan zijn oren niet geloven. Het lijkt hem onmogelijk: “Dat is net zoiets als met 7 ballen jongleren.” Laten er nou toch mensen bestaan die zelfs dat kunnen 
:
Jeroen heeft zijn werk en daar gaat al zijn aandacht naar toe. Nou ja en een beetje naar zijn gezin dan. Maar voor meer is echt geen ruimte. Het is alsof Jeroen jongleert met een strandbal en een voetbal. Daar heeft hij zijn handen wel vol aan . lees verder
“Het is gewoon ongelofelijk zoals jij met je dossiers omgaat. Dat niemand daar iets van zegt.” Annemiek is weer eens lekker kritisch en dit keer moet Remco het ontgelden. Hij reageert fel: “Moet jij zeggen, kijk eens wat een puinzooi je er zelf van maakt.”
Voor je het weet vliegen de reacties tussen Annemiek en Remco over en weer. Alles en iedereen komt aan de beurt. Ze bekritiseren elkaar, de waardeloze collega’s en de organisatie die voor geen meter deugt. Zo kún je je werk toch onmogelijk goed doen?
Vorig jaar zag ik de flash mob van Hallelujah Chorus voor het eerst. Bob Wijnbergen sprak er toen in de Kerstnachtdienst zo enthousiast over dat ik het filmpje dezelfde avond nog gekeken heb. Ik vond het prachtig! Een paar dagen geleden zag ik het filmpje opnieuw en het raakte me meteen weer.
Dit is puur genieten. Wat een bevlogenheid, wat een plezier spat hier af. Ik kan er van alles over schrijven, maar zelf kijken werkt het best. Als je tenminste niet bij die meer dan 35 miljoen hoort die het filmpje al gezien heeft .
© 2011 Albertien ‘t Hoen
Poing 53 Poing 54 Poing 55. De shuttle gaat in een rustig ritme van het ene racket naar het andere. Hoe langer je die shuttle heen en weer kunt slaan hoe leuker het is. Het gaat bij ‘campingbadminton’ niet om winnen of verliezen, het gaat om het hoog houden van die shuttle.
Dat Poing Poing Poing kan bijna eindeloos doorgaan en het lijkt wel of het geen greintje energie kost. lees verder
Iedere dag weer word je overspoeld door informatie. De media storten van alles over je uit en de laatste bladzijde van internet heb je ook nog steeds niet gevonden.
Het lijkt wel of het alleen maar erger wordt. Je raakt overvoerd door al het nieuws dat je moet volgen en alle uitzendingen die je moet zien. En als dat nou allemaal leuk was… Maar nee, het lijkt wel of al die informatie ook nog eens steeds negatiever wordt. lees verder
Misschien herken je dit? De vergadering is al bijna twee uur bezig. Het wordt steeds lastiger te volgen.
Je voelt je duf worden. Ha, daar komt verse koffie aan! Precies op tijd. Een stevig bakkie met drie klonten suiker erin en je kunt er weer tegen. Volgende agendapunt…
Een dik uur later zit de vergadering er eindelijk op en kun je huiswaarts. Poeh, het was een zware dag! Dat wordt alleen nog bankhangen vanavond.
Vreemd dat je zo moe bent want erg productief ben je niet geweest. Hoe kan het dat je dan toch gesloopt uit die vergadering komt? Wat je sloopt is dik drie uur achter elkaar op een stoel zitten en geconcentreerd zijn. Zonder pauze, dus zonder moment om even je accu op te laden. lees verder
Heb jij ook zo’n vreselijk hoofdpijndossier, ingewikkeld project of lastige klus waar je al een eeuwigheid tegen aan zit te hikken? Zo’n verhaal dat zo groot is dat je geen idee hebt waar te beginnen.
Ooit hebben ze je wel verteld dat je zoiets in kleine stapjes moet doen. Dan komen ze met die olifant die je met kleine hapjes moet eten.
Hoe kunnen ze het zo simpel maken! Jouw ingewikkelde project is absoluut niet te vergelijken met zo’n eenvoudig olifantje. Nee, jouw project is een veelkoppig, vuurspuwend monster met zwiepende staarten. lees verder
“Moet ik niet gewoon iets heel anders gaan doen?” Denk jij dat ook wel eens bij jezelf? Heb jij ook wel eens twijfels of je nog op de juiste plek zit?
Soms lijkt het of er echt niks meer leuk en goed is aan je werk. Het is net alsof alles tegenzit en iedereen vervelend doet. En dat is geen toeval hoor, iedereen staat gewoon klaar om jou te pesten. Zelfs het kopieerapparaat weigert expres dienst als hij jou aan ziet komen. lees verder
Zelf je werkdag in kunnen delen en bedenken wat je wanneer gaat doen. Dat lijkt ideaal, maar soms is het hartstikke moeilijk. Je hebt het gevoel dat je gewoon geleefd wordt. Je dag vliegt voorbij met van alles en nog wat. Voor je het weet zit je werkdag erop en heb je helemaal niet af wat op je planning stond.
Dat vreet energie. Je bent doodmoe aan het eind van zo’n dag en toch heb je het idee dat er niks uit je handen is gekomen. Dat geeft je een waardeloos gevoel. Gefrustreerd stop je er maar mee, vandaag wordt het toch niks meer. lees verder
Kom je terug van vakantie, land je midden in een chaos. De tuin is een oerwoud, de hond is ziek terug gekomen van het pension en het dak van de schuur lijkt het nu echt begeven te hebben. Je stapel administratie is torenhoog en de beurs staat op instorten, dus daar moet je wel iets aan doen. lees verder
Coach en trainer Albertien 't Hoen helpt bij prettig werken en een evenwichtige werk-privébalans.
