“Ik doe er zo lang over om dat boek te lezen. Misschien komt het omdat Engels niet mijn moedertaal is of omdat ik gewoon niet zo snel lees. Maar ik vind het ook best een moeilijk boek om echt te snappen,” zeg ik.
Carol en ik bespreken de boeken die onze ‘juf’ geschreven heeft. We zijn onze pittige training en het pubfood in de Cotswolds voor een avond ontvlucht. Vanavond genieten wij van culinaire hoogstandjes in een geweldig restaurant a la Fawlty Towers: lees verder
De vakantie is voorbij. De scholen zijn weer begonnen en de files zijn terug. Volgens de deskundigen is het zelfs al herfst. Ik betwijfel of die er wel verstand van hebben : het weer is veel te zomers voor de herfst.
Voor je het weet is je vakantie niet meer dan een vage herinnering. Die prachtige zonsondergang, de ijle lucht op een bergtop of de dynamiek van een wereldstad zijn zo verdwenen uit je geheugen. En dat is zonde. Die vakantie kun je namelijk prima gebruiken in je werk. Dat doe je als volgt: lees verder
6 jaar oud, je vriendjes spelen buiten en jij zit binnen. Je moet blind leren typen, omdat je vader dat goed voor je vindt. Het begin is zwoegen, maar gaandeweg wordt het minder vervelend en op zeker moment krijg je er zelfs plezier in. lees verder
“Maar als ik het niet doe, komt er niks van terecht.” Margot heeft zich de afgelopen maanden een slag in de rondte gewerkt. Nu loopt het haar echt aan alle kanten over, want met anderhalve week gaat ‘haar’ symposium van start. En er moet nog zoveel geregeld worden…
Margot is enorm toegewijd. Het symposium MOET goed gaan (zoals alles in haar werk goed moet gaan ). Margot gaat altijd voor de volle 100% en ze vertrouwt niet dat iemand het symposium zo goed kan organiseren als zij. Als het aan haar ligt, controleert ze zelfs of alle goodie bags wel de juiste inhoud hebben. lees verder
“Het is gewoon ongelofelijk zoals jij met je dossiers omgaat. Dat niemand daar iets van zegt.” Annemiek is weer eens lekker kritisch en dit keer moet Remco het ontgelden. Hij reageert fel: “Moet jij zeggen, kijk eens wat een puinzooi je er zelf van maakt.”
Voor je het weet vliegen de reacties tussen Annemiek en Remco over en weer. Alles en iedereen komt aan de beurt. Ze bekritiseren elkaar, de waardeloze collega’s en de organisatie die voor geen meter deugt. Zo kún je je werk toch onmogelijk goed doen?
Poing 53 Poing 54 Poing 55. De shuttle gaat in een rustig ritme van het ene racket naar het andere. Hoe langer je die shuttle heen en weer kunt slaan hoe leuker het is. Het gaat bij ‘campingbadminton’ niet om winnen of verliezen, het gaat om het hoog houden van die shuttle.
Dat Poing Poing Poing kan bijna eindeloos doorgaan en het lijkt wel of het geen greintje energie kost. lees verder
Poeh, wat is het warm. Toch zwoeg je door, want het einde is in zicht. Je loopt nu echt op je tandvlees. Gelukkig lonkt heel in de verte de Via Gladiola. Nog even en je zult voor het eerst in je leven de Vierdaagse uitgelopen hebben.
Tal Ben-Shahar worstelde zelf jarenlang met perfectionisme en faalangst. Hij verdiepte zich erin en schreef er een boek over: De optimalist. Daarin beschrijft hij wat perfectionisme werkelijk is en hoe je dit obstakel kunt overwinnen en een gelukkiger leven kunnen leiden.
Ben-Shahar ziet perfectionisme en optimalisme als een continuüm met aan het ene uiteinde negatief, maladaptief perfectionisme en aan het andere uiteinde positief, adaptief perfectionisme (optimalisme).
Niemand is 100% perfectionist of 100% optimalist. Bovendien ben je in het ene gebied van je leven meer een optimalist en in een ander gebied meer een perfectionist. lees verder
Een perfectionist, dat is iemand die keurig schrijft, liefst met een vulpen. Die alles perfect geordend heeft, in een smetteloos huis woont en altijd overal op tijd komt. Een perfectionist rijdt in een auto die eruit ziet alsof ie regelrecht uit de showroom komt en draagt een smetteloos pak en glanzend gepoetste schoenen.
Heel anders dan ik: ik schrijf met koeienletters, liefst buiten de lijntjes en met gekleurde stiften. Ik heb een auto met modderspatten aan de buitenkant en strosprieten en pootafdrukken aan de binnenkant. Ik hoor bij de Club van Slechte Huisvrouwen en ik ben vaak een beetje aan de late kant. lees verder
Wegens inventarisatie gesloten. Een scheefhangend kartonnetje op de winkeldeur. Daarachter een halfverlichte winkel waar weinig activiteit te bespeuren viel.
Het zag er bijna magisch uit. Inventarisatie… dat was vast iets heel bijzonders. Of balansen, zoals onze buren het noemden. Ik stelde me voor dat ze de hele dag spannende dingen met weegschalen deden. Het wou er bij mij als kind gewoon niet in dat inventarisatie zoiets saais als verfpotten tellen en spijkers wegen zou zijn. lees verder
Albertien, je hebt altijd een positieve invloed op mensen. Je bent enerzijds erg zakelijk, en anderzijds heb je een groot invoelend vermogen. Het is de kunst de ideale mix te vinden tussen die twee eigenschappen. En die kunst versta jij als geen ander.
— financieel directeur
Albertien 't Hoen coacht hoger opgeleiden bij het terugvinden van hun bevlogenheid: weer werken met plezier, energie en flow. Vaak is dat mogelijk zonder van baan te veranderen.
“Ik doe er zo lang over om dat boek te lezen. Misschien komt het omdat Engels niet mijn moedertaal is of omdat ik gewoon niet zo snel lees. Maar ik vind het ook best een moeilijk boek om echt te snappen,” zeg ik.
De vakantie is voorbij. De scholen zijn weer begonnen en de files zijn terug. Volgens de deskundigen is het zelfs al herfst. Ik betwijfel of die er wel verstand van hebben 
: het weer is veel te zomers voor de herfst.
