Misschien herken je dit? De vergadering is al bijna twee uur bezig. Het wordt steeds lastiger te volgen.
Je voelt je duf worden. Ha, daar komt verse koffie aan! Precies op tijd. Een stevig bakkie met drie klonten suiker erin en je kunt er weer tegen. Volgende agendapunt…
Een dik uur later zit de vergadering er eindelijk op en kun je huiswaarts. Poeh, het was een zware dag! Dat wordt alleen nog bankhangen vanavond.
Vreemd dat je zo moe bent want erg productief ben je niet geweest. Hoe kan het dat je dan toch gesloopt uit die vergadering komt? Wat je sloopt is dik drie uur achter elkaar op een stoel zitten en geconcentreerd zijn. Zonder pauze, dus zonder moment om even je accu op te laden. lees verder
“Moet ik niet gewoon iets heel anders gaan doen?” Denk jij dat ook wel eens bij jezelf? Heb jij ook wel eens twijfels of je nog op de juiste plek zit?
Soms lijkt het of er echt niks meer leuk en goed is aan je werk. Het is net alsof alles tegenzit en iedereen vervelend doet. En dat is geen toeval hoor, iedereen staat gewoon klaar om jou te pesten. Zelfs het kopieerapparaat weigert expres dienst als hij jou aan ziet komen. lees verder
Poeh, wat is het warm. Toch zwoeg je door, want het einde is in zicht. Je loopt nu echt op je tandvlees. Gelukkig lonkt heel in de verte de Via Gladiola. Nog even en je zult voor het eerst in je leven de Vierdaagse uitgelopen hebben.
lees verder
Wegens inventarisatie gesloten. Een scheefhangend kartonnetje op de winkeldeur. Daarachter een halfverlichte winkel waar weinig activiteit te bespeuren viel.
Het zag er bijna magisch uit. Inventarisatie… dat was vast iets heel bijzonders. Of balansen, zoals onze buren het noemden. Ik stelde me voor dat ze de hele dag spannende dingen met weegschalen deden. Het wou er bij mij als kind gewoon niet in dat inventarisatie zoiets saais als verfpotten tellen en spijkers wegen zou zijn. lees verder
“Overspanning leidt tot burn-out maar zonder spanning brandt er helemaal niets.” Treffend gezegd door Jan Baan. Zonder spanning doet een lamp het niet, maar komt er ook weinig van werken terecht. Spanning is gewoon nodig om tot prestaties te komen. lees verder
“We wonnen geen zilver, we verloren goud” dat zegt Marc Lammers over de Olympische vrouwenhockeyfinale in Athene. Als dat geen crisis is! In zijn boek vertelt Marc Lammers het verhaal van die crisis naar het winnen van Olympisch goud vier jaar later in het hol van de leeuw: Beijing. lees verder
Het lukt je toch maar mooi om iedere dag allerlei verschillende taken uit te voeren. De hele riedel: eerst dat belangrijke gesprek, tussendoor vlug even werken aan dat adviesrapport of die opdracht, dan snel een telefoontje met die slecht betalende klant of leverancier die je in de steek dreigt te laten en zo gaat de dag maar door.
Eigenlijk ben je net zoiets als een meerkamper in de atletiek. Die heeft de 100 m sprint, verspringen, kogelstoten, hoogspringen en 400 m op een wedstrijddag. En de dag erop heeft hij weer een vol programma. Ik weet niet hoe jij erover denkt, maar ik vind dat altijd een heel bijzondere prestatie. Als iets van een andere diersoort 
. lees verder
“Hoe hou ik dit werk vol?” Met die vraag kwam Suzan bij mij. Suzan werkt als leidinggevende in de ggz en heeft het hartstikke druk. Er zijn steeds te weinig mensen voor teveel werk. Een maand of twee voor zij bij mij kwam is ook nog eens haar favoriete collega vertrokken. Suzan mist haar maatje en rots in de branding enorm. lees verder
Het is je elk jaar nog gelukt: je werk af krijgen voor de vakantie. Oké, het is iedere keer even stevig aanpoten, maar dan heb je ook wat. Dan kun je met een gerust hart de deur achter je dichttrekken en van je welverdiende rust gaan genieten.
Maar dit jaar ziet het er somber uit. De stapels zijn hoger dan ooit tevoren en het lijkt wel of er dagelijks werk bij komt in plaats van af gaat. Hoe heb je ooit je vakantie zo stom kunnen plannen, dat komt nu echt helemaal niet uit. En waarom heb je nou nog steeds je werk niet beter gestructureerd? lees verder
