Wat Benedictus je kan leren:
Een gevulde agenda, maar nooit druk

Timemanagement

Wie wil dat nou niet: een gevulde agenda, maar nooit druk. Daar kan Benedictus je bij helpen 😉 Zijn Regel van Benedictus mag dan stokoud zijn, hij is ook vandaag de dag nog prima toepasbaar.

In dit artikel vind je drie aspecten van Benedictijns timemanagement:

beginnen | werken | ophouden

De kunst van het beginnen

Zo gauw het tijd is om te beginnen, begin je. Het is soms heel verleidelijk om uit te stellen wat je moet doen. Per saldo schiet je daar niks mee op:. hoe langer je uitstelt hoe moeilijker het wordt om te beginnen.

Dus begin onmiddellijk als de tijd daar is. Dan begin je ook echt. Je stapt meteen in het diepe, knop om en echt aan de slag. Je doet niet alsof, maar je bent er meteen met je volle aandacht bij.

Vind je beginnen lastig? Dan kan het je helpen om steeds op een vaste tijd te beginnen. Dan went je systeem vanzelf aan het beginnen en kost het steeds minder moeite.

De kunst van het ophouden

Soms is ophouden nog moeilijker dan beginnen. Je bent lekker bezig en wilt het liefste door. Of je wilt juist een nóg beter resultaat en steekt er dus nog wat extra tijd in. Niet doen, zegt Benedictus, te lang doorgaan is bijna synoniem aan fouten maken.

Bedenk van te voren wanneer je wilt stoppen en stop dan ook. Zet een kookwekker of timer als reminder en luister naar dat ding 😉

En als je ophoudt, hou dan ook echt op! Ook al is iets niet zo lekker verlopen, het heeft geen enkele zin erover te blijven denken. Hoe lastig misschien ook: zet je hoofd stil en stop met denken waar je mee bezig was.

Je kunt er nu toch geen invloed meer op uitoefenen, welke slimmigheden je ook bedenkt. En als je stiekem door blijft denken sta je niet open voor wat de omgeving je te vertellen heeft. Zonde, want daardoor zou je lekker en welverdiend op adem kunnen komen.

De kunst van de ontspannen waardigheid tussen beginnen en ophouden

Het ‘echte werk’ gebeurt tussen beginnen en stoppen. Het heeft geen zin om dan te denken over wat geweest is of je al zorgen te maken over wat komen gaat. Het verleden is geweest en wat nog moet komen heeft later aandacht nodig (en krijgt dat vervolgens ook niet 😉 ).

Zet je hoofd stop en richt je aandacht op het nu.

Dus geef de taak waar je mee bezig bent de aandacht die hij verdient. Je aandacht bij de taak houden spaart energie en voorkomt het weglekken van kwaliteit.

Door je aandacht te richten op de taak waar je bezig bent, wordt je werktempo vanzelf rustiger. Dat klinkt misschien dramatisch (“dan krijg ik mijn werk nooit af”), maar valt in de praktijk reuze mee. Doordat je zo aandachtig en gestaag doorwerkt komt er vaak juist meer uit je handen.

Weersta de verleiding om je tijdens het werk al te richten op het doel. Je bent dan niet meer met het proces bezig, maar met het doel. Daardoor ben je niet meer volledig gefocust op je werk en daar lijdt de kwaliteit onder.

Give it a try

Door bewust te starten en te stoppen en de tijd er tussen met aandacht te werken, ervaar je minder druk. Dat klinkt misschien naïef en niet van deze tijd, maar het is echt de moeite van het proberen waard!

Leestips:
Wil je meer lezen over de regel van Benedictus en Benedictijns timemanagement dan raad ik je Een levensregel voor beginners: Benedictijnse spiritualiteit voor het dagelijkse leven van Wil Derkse aan.

Rust en regelmaat van Anselm Grün en Petra Altmann is een prachtig kijk- en leesboek over het leven in een klooster en hoe je dit kunt vertalen naar je dagelijks leven.

© 2011 Albertien ‘t Hoen

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees ook:

6 comments… add one
  • Albertien 't Hoen

    Dank voor je uitgebreide en boeiende reactie Saskia. Zet me weer extra aan het denken. Ik ga zeker nog eens een artikel over ophouden schrijven.

    Ik ben geen Benedictus-expert, maar volgens mij mag doorgaan dus inderdaad niet. In een klooster heerst natuurlijk een vast ritme, dus zijn vaste tijden van ophouden noodzakelijk. Het lijkt me een zootje te worden als iedereen daar maar op zijn eigen tijd bij het gebed verschijnt.

    Je ‘flowverhaal’ vind ik heel herkenbaar; ook voor mij is ‘De kunst van het ophouden’ het moeilijkste. Vooral als ik lekker bezig ben, wil ik het liefste doordoordoor 🙂 Zelf ga ik soms dan wel door, maar ik stop steeds vaker op de ‘stoptijd’. Ik merk dat ik snel genoeg weer in flow zit als ik de draad weer oppak en dat ik dan juist vaak extra geïnspireerd ben.

    Enne, als je doorgaat met het een begin je niet met het ander 😉

  • Interessante blog, Albertien!

    Ik had al eerder iets gelezen over Benedictijns time management en vind het leuk dat ik nu weer even aan deze principes word herinnerd.

    Vooral het richten van al je aandacht op datgene waar je mee bezig bent, in het nu, vind ik mooi. En ook het gewoon beginnen en niet eerst nog allerlei andere dingetjes doen werkt heel goed, is ook mijn ervaring.

    Waar ik wel nog een beetje over dub is over het stoppen op de vooraf bedachte tijd. In mijn laatste blog (over de valkuilen van lijstjes) schreef ik namelijk dat ik mensen aanraad, om, als ze in een flow zitten, vooral lekker door te gaan, omdat je dan zo effectief bent.

    Als ik bijvoorbeeld in een ‘schrijfmood’ ben, dan schrijf ik veel meer dan ik normaal zou doen en ben ik ook veel meer tevreden over wat ik heb geschreven. En ik voel dan ook wel wat een logisch moment is om te stoppen. Dan stopt de inspiratie.

    Maar dit mag dus niet volgens Benedictus? 🙂

  • Dag Albertien, Interessant artikel! Ik ga eens experimenteren met het van tevoren bewust vaststellen van het moment dat ik op moet houden. Ik werk meestal door tot ik klaar ben of tot ik iets anders moet doen. Terwijl ik bezig ben, stop ik wel regelmatig even met wat ik aan het doen ben, om aandacht te geven aan mijn balans en aan de wereld om me heen. Dat helpt me om mezelf niet te ‘verliezen’ in het doel dat ik voor elkaar wil krijgen. Zijn daar ook opmerkingen over in Benedictus’ regel? Hartelijke groet van Jacqueline

  • Albertien 't Hoen

    Wat toevallig om een reactie van jou te krijgen Jacqueline. Ik heb tijdens het schrijven nog aan de Alexander techniek gedacht. Daar ken ik ook zo’n duidelijk stopmoment van, net zoals jij beschrijft. Voor mij kan dat moment (luisterend naar mijn lichaam) ook inhouden dat ik stop, ook al is het de tijd nog niet.

    Dat tussentijdse stoppen ben ik bij Benedictus niet expliciet tegengekomen. Je werkt rustig en aandachtig en focust op het proces in plaats van het doel. Aandacht voor jezelf en de wereld maken deel uit van je werken. Voor mij gaat dat dus allemaal niet zo makkelijk samen, ik heb daarvoor nu en dan een micropauze nodig: het stoppen zoals jij benoemt.

  • Dag dames,
    Grappige uitwisseling. De regel van Benedictus om te stoppen op een voorafbepaald tijdstip is wel doordacht. Hij ging uit van de gedachte dat het werk nooit af is. En dat je dat dus niet na moet streven, omdat je juist dan de verbinding verliest met de aandacht en de flow. Naar huis gaan op het hoogtepunt van het feestje is nog steeds een aanrader, puur omdat het een ego – en energetische kwestie is, waarbij het hoofd denkt; gaat lekker zeg, ik ga nog even door (ego) en het lichaam gehoorzaam is aan het ego, maar uiteindelijk toch gaat protesteren. Juist om het ego (streefleven, nog even dit nog even dat) onder de duim te houden, is stoppen op een bepaald tijdstip dus gewoon een oefening in discipel zijn. In leerling zijn dus. Dat stoppen heeft dus verschillende kanten.
    Met vriendelijke groet,

    Denise Hulst

  • Albertien 't Hoen

    Dank voor je waardevolle bijdrage Denise. Mooi verwoord!

Leave a Comment

Spam Protection by WP-SpamFree Plugin